Geketende voeten in spitzen

Voor mij is die foto heel bijzonder.
Het is als de nachtegaal in de gouden kooi.
Ik krijg ook nog steeds heel veel reacties op deze foto met verhalen wat die plaat met hun doet.
Het is poëzie die voor iedereen iets anders betekend en dat is precies wat ik met mijn werk wil.
Deze shoot leeft nog steeds in mijn geest.

-------:-)

Geketende voeten in spitzen

Kennen jullie dat gevoel waarin je zo ongelofelijk veel van iemand houdt, dat het pijn doet? Zoveel van iemand houdt, dat je hart in vuur en vlam staat? Wat warm en liefdevol klinkt maar in de realiteit zoveel pijn doet dat ademen een straf lijkt en je misschien voor jezelf moet gaan kiezen?

Je herinnert je nu waarschijnlijk je eerste echte relatie, of de laatste. Je bedenkt je hoelang die relatie geduurd heeft, hoe het begon en hoe het in godsnaam heeft kunnen eindigen. Je denkt aan de kriebels, het plezier dat jullie samen deelden, de strijd die af en toe gestreden werd, met of tegenover elkaar en tot slot ook het leed dat je in deze relatie gevoeld zult moeten hebben, anders zou het niet tot een einde zijn gekomen.

Mijn eerste serieuze relatie duurde 15 jaar lang. Op relatief jonge leeftijd leerde ik hoe het was om een passie te delen met iemand en wist ik wat volle overgave aan de liefde betekende. Ik ondervond hoe ik mijn lichaam kon gebruiken om in iemands hart binnen te treden en hoe mijn tentoongestelde emoties een ander hoofd op hol konden laten slaan. Mijn lichaam leerde zich in te spannen om op de belangrijkste momenten een hoogtepunt te bereiken bij zowel mijzelf als bij een ander om na afloop te beseffen dat er niets of niemand anders was waar ik meer van hield in het leven.Toen ik 19 was, besloot ik met nog meer pijn in mijn hart deze relatie te beëindigen. Noodgedwongen, maar met een vaag besef dat dit waarschijnlijk het beste voor mij zou zijn.

Ik denk aan alle fijne momenten van deze relatie.
Zoals mijn eerste balletpakjes, tutu’s en beenwarmers. Mijn verdiende solo’s, selectiegroepen en vooral het plezier van op het podium staan. Het bevredigende gevoel als ik een strijd gestreden en gewonnen had, zoals aangenomen worden bij een dansgroep of opleiding. Of wanneer ik die opdracht uit de hoek met vier pirouettes had weten te volbrengen in plaats van twee, nadat ik daar uren lang hard voor had getraind. Of van zoiets simpels als de rode fluwelen gordijnen in de meest prachtige theaters en de lampjes langs de spiegels in de kleedkamers die aansprongen. Ik herinner het eindeloze geloof van enkele docenten in mij en al hun steun en toeverlaat om mij verder te helpen groeien in dans en ik koester hun complimenten in een poging mij te laten groeien in zelfvertrouwen.

Vervolgens denk ik aan mijn strijd in de audities en tegen de onzekerheid, die ik lang niet altijd overwon. Ik denk aan het ellebogenwerk van mensen die beweren je vrienden te zijn, maar dat eigenlijk niet zijn. Ik ken het gevecht tegen een eetstoornis en al het andere perfectionisme dat er in deze wereld bij komt kijken. Het gemis van een sociaal leven, een normaal leven en de pijn die ik elke dag weer in mijn hele lichaam voelde van vermoeidheid, of in mijn spieren van het veel te harde werken dag in dag uit. Ik herinner het gevoel te hebben elk moment van de dag emotioneel te kunnen breken en bij elke dag uitstel je zowel fijn als ellendiger te voelen, maar vooral creatief helemaal dicht te klappen en te balen van jezelf. Ik krijg het benauwd als ik denk aan het strenge regime van genoeg slapen, hard werken, constant letten op wat je eet of doet of afspreekt, omdat alles consequenties had.
Toen ik nog danste probeerde ik het verhaal over mijzelf duidelijk te maken middels mijn choreografieën. Wie ik was, waar ik voor stond of waar ik in het leven niet uit kwam en wie ik wilde zijn. In mijn choreografieën stond dikwijls mijn gevecht met en tegen mijn emoties centraal, wat het dansen erg persoonlijk maakte. Het was mijn verhaal, mijn dans. Ik was de dans.
En ik herinner me vooral hoe ik daar ELKE dag weer kritiek op kreeg. Op mijn verhaal, mijn dans. Dus mijn verhaal moest wel onbelangrijk zijn. Niet goed genoeg, voor mezelf niet, voor het publiek niet, voor wie of wat was ik dat eigenlijk nog wel?

Ik heb daar mijn relatie met de dans noodgedwongen moeten beëindigen. Mijn eerste vlam, tevens meest langdurige relatie werd langs deze route namelijk de ondergang van een gezonde persoonlijke ontwikkeling van een jong volwassene.

Deze fotoshoot was twee jaar later en tussen de samenwerking en het schrijven van dit stuk zit ook al weer bijna twee jaar tijd. Maar ook vier jaar na het beëindigen van ‘het leven met dans’, bezet het mijn hart nog steeds voor 75% en moet ik vechten om ruimte over te houden voor wie ik nog meer ben, naast dans. Waar ik nog meer voor sta, wie ik nog meer wil zijn en om mijzelf daar gelukkig in te voelen.
Ik ben nu gelukkig. Met wie ik ben, wat ik doe en waar ik naar toe ga. Niet helemaal zonder dans. Momenteel kan ik onze relatie beschrijven als die van een affaire in plaats van een vaste relatie. Ik zal het waarschijnlijk nooit geheel los kunnen laten, maar toch hoop ik stiekem dat dans in de toekomst iets meer ruimte afstaat, voor een nieuwe, even intense vlam. Misschien over een paar jaar, misschien dan in de vorm van een prins.
Maar alsjeblieft niet op een wit paard. 
Op spitzen is prima.

Dit verhaal is geschreven door
Fenna

Dank je wel