Creative Conspiracy - Fotografie

Wat jij me kan geven is nieuw. Het is niet wat ik eerder kon voelen. Het is niet waar ik eerder op kon hopen. Er zijn dagen geweest. Diep in de nacht, als er geen dier meer scharrelde en geen mens zich meer op straat waagde. Meestal lag ik dan wakker. Staarde ik naar de balken boven mijn hoofd. De structuur van het schuine dak. De spinnenwebben. Door een kiertje kon ik dan heel soms, heel soms, een sterretje zien, of het schijnsel van de maan. Op die nachten durfde ik dan heel even te hopen. Heel even, zonder dat iemand het door kon hebben. Heel even hoopte ik, dacht ik,  dat het voor mij ooit mogelijk zou zijn.

Hoe ik hier beland ben kan ik me niet meer herinneren. Wil ik me niet meer herinneren. Ik ben hier. Ik ben thuis. Thuis bij jou. Thuis bij de anderen. Nog steeds lachen ze, staren ze. Nog steeds ben ik een attractie, maar nu heb ik de touwtjes in handen. Ik bepaal wanneer ze lachen. Ik bepaal wanneer ze huiveren. Ik bepaal wanneer ze staren, wanneer ze zich verbazen. Ik, samen met jou. Jij hebt me de vrijheid van deze kettingen gegeven.

Ik hoor het wel, wat ze zeggen. Dat het een schande is. Dat het toch niet kan, iemand zo exploiteren. Dat het onterend is. Die mensen begrijpen het niet. Zien het niet. Dit is mijn vrijheid. Elke avond adrenaline, applaus. Elke avond jouw veiligheid, jouw liefde en zorg. Elke avond hoor ik er bij, zoals ik nooit voor mogelijk had gehouden. Elke avond voel ik de adem stokken van honderden toeschouwers. Elke avond de spanning van het publiek, het enthousiasme en de verwondering, de fascinatie van de kinderen. En als de tent weer leeg is, dan ben ik bij jou. Dan mag ik je vasthouden. Dan mag ik je warmte voelen.

De geur van de dieren, de schreeuwende clowns en de boze acrobaten. Dit is mijn familie. Ze mogen zeggen wat ze willen, maar dit is mijn thuis. Hier schaamt men zich niet. Niet voor zichzelf en niet voor mij. Dank je wel dat je me weghaalde van die zolder. Dank je wel dat je me verloste van de eenzaamheid.

Hier ben ik thuis. Hier wil ik zijn. Bij jou, voor altijd.

Dit verhaal is geschreven door Ruth Vennekens.
http://www.ruthvennekens.nl
Dank je wel